اونی که یه وقتی تنها کسم بود
اونی که یه وقتی تنها کسم بود
تنها پناه دل بی کسم بود
تنهام گذاشت و رفت
رفت از کنارم
از درد دوریش من بی قرارم
خیال می کردم پیشم می مونه
ترانه ی عشق واسم می خونه
خیال می کردم پیشم می مونه
ترانه ی عشق واسم می خونه
خیال می کردم یک هم
زبونه
نمی دونستم نا مهربونه
با این که رفته اما هنوزم ازداغ عشقش دارم می
سوزم
فکر و خیالش همش با هام هر جا که می رم جلو
چشامه
دلم می خواهد تا دووم بیارم رو درد
دوریش مرهم بذارم
اما نمی شه راهی ندارم نمی تونم من
طاقت بیارم
اونی که یه وقتی تنها کسم بود تنها پناه
دل بی کسم بود
تنهام گذاشت و رفت
رفت از کنارم از درد دوریش من بی
قرارم
خیال می کردم پیشم می مونه ترانه ی عشق
واسم می خونه
خیال می کردم پیشم می مونه ترانه ی عشق
واسم می خونه
خیال می کردم یک هم
زبونه نمی دونستم نا
مهربونه
